Mój przyjaciel pies

Pies, podobnie jak dziecko, musi się wszystkiego nauczyć. Co mu wolno, czego nie powinien robić, na co ma zwrócić szczególną uwagę, itp. Dlatego biorąc do domu czworonoga, musimy mieć świadomość odpowiedzialności za zwierzę, zwłaszcza, że po niedługim czasie pies staje się integralną częścią naszej rodziny, bez niego nie wyobrażamy sobie dalszego funkcjonowania. Labradory to rasa psów, które szczególnie zasługują na miano „psa rodzinnego” –są bardzo przywiązane do rodziny, wierne, maja silnie rozwinięty instynkt macierzyński. Jednak musimy bardzo rozważnie postępować z nimi, od początku, by nie dopuścić do ewentualnego rozwoju niepożądanych cech charakteru lub tez niewłaściwych zachowań w przyszłości. Pies musi wiedzieć, kto w domu rządzi, kogo powinien słuchać w pierwszej kolejności. W obecności psa nie bądźmy nigdy agresywni, nie podnośmy za bardzo głosu – nawet nie tylko w stosunku do zwierzęcia, ale tez na innych domowników. Pies jest znakomitym obserwatorem – jak zresztą dzieci, potrafi wyciągać wnioski i uczyć się pewnych zachowań wyłącznie z własnych obserwacji. Generalnie występuje zasada, że dobre relacje w rodzinie mają znakomite przełożenie na charakter i zachowanie się naszego pupila.

Jeżeli szukamy psa do domu, w którym jest dziecko nie powinniśmy wierzyć w mity o psach dobrych dla dziecka. Pies nie jest zabawką, ale drapieżnikiem i jeżeli tak będziemy do tego podchodzić należy zrezygnować z posiadania psa. Bo nawet pies uznany za łagodnego z powodu rasy nie koniecznie musi taki być, bowiem każdy pies ma swoje cechy indywidualne, i tak może zdarzyć się agresywny labrador jak też łagodny doberman. Są psy, które wymagają dużo czasu i pielęgnacji. Tak, więc, jeżeli mam dużo czasu możemy wybrać sobie psa, który potrzebuje strzyżenia, czesania i innych zabiegów pielęgnacyjnych. Jeżeli przyszły właściciel często wyjeżdża, czy jest ktoś, kto psem się zajmie w tym czasie, czy jest możliwość zabierania go ze sobą. Kupując psa lub biorąc go ze schroniska trzeba wiedzieć, jaka to jest rasa, aby móc się spodziewać pewnych wymagań i cech charakteru. Kundelki są wspaniałymi pieskami, jednak nie wiedząc nic o rodzicach i ich charakterach nie wiemy czy taki pies będzie nam odpowiadał charakterem. Najgorszą rzeczą jak możemy zrobić jest kupno psa z pseudohodowli. Często szczeniaki z takich rąk i chore i zarobaczone. Najbezpieczniej jest kupić psa z hodowli, albo też ze schroniska, gdzie psy są badane przez lekarza.

Pies zachowuje się w sposób, którego człowiek nie rozumie, albo źle interpretuje. Jeżeli pies oddaje mocz okazuje uległość. Człowiek natomiast uznaje takie zachowanie psa jako złośliwość i jest na niego zły. Również, często źle jest interpretowane warczenia psa. Pies warcząc chce okazać zniecierpliwienie i chce, aby człowiek odszedł, niestety często ludzie to ignorują uważając, że to nic nie znaczy. Również ludzie doszukują się złośliwości wtedy, gdy pies gryzie ulubione rzeczy właściciela. Pies zostawiony sam w domu, czując się niepewnie szuka przedmiotów, które pachną właścicielem. Denerwując się na psa, że ciągnie będąc na smyczy, nie rozumie, że pies po prostu chce pójść, gdzie chce, ponieważ nie czuje, że jego pan ma w tym zakresie coś do powiedzenia. Ważną sprawą jest to, aby pies reagował na pierwszą komendę, góra drugą, ponieważ jeżeli jedną komendę powtarzamy wiele razy to pies ją ignoruje. Trzeba wymagać posłuszeństwa po jednej komendzie i zawsze trzeba za takie zachowanie psa pochwalić. Pamiętajmy również, że nastrój pana udziela się jego psu, jeżeli my będziemy radośni i weseli to nasze psy też.

Jeżeli nie podoba się nam postępowanie naszego psa i zaczynamy tracić do niego cierpliwość, musimy wiedzieć, że pies jest taki jak go nauczy go właściciel. Przede wszystkim spokój. Przy wychowywaniu psa nie wolno krzyczeć a już najgorsze, co można zrobić to bicie psa. Takie podejście do psa może tylko zaszkodzić a na pewno psa nie wyszkoli. Jeżeli nawet pies ze strachu posłucha, to jednak tylko strach a pies i tak nie zrozumie i za jakiś czas pies może popełnić ten sam błąd. W wychowaniu psa najważniejsza jest konsekwencja i nie wolno zmieniać poleceń nawet, jeżeli znaczą to samo, ale nie brzmią tak samo to, to pies nie zrozumie. Siad, albo siadaj pies nie jest w stanie zrozumieć, że te dwa słowa znaczą to samo. Inną sprawą w konsekwencji jest to, że pies musi mieć ciągle ten sam przekaz, jeżeli pozwalamy psu na zabawy pewnego rodzaju w niedzielę, a krzyczymy na niego za takie samo zachowanie rano przed wyjściem do pracy. Pies nie rozumie naszego zachowania. Tak, więc jeżeli zależy nam na tym, aby pies nas rozumiał najważniejsze są dwie, zasady nie wolno używać agresji wobec psa i być konsekwentnym w nauczaniu odpowiednich zachowań.

W górach Afganistanu powstały psy zwane chartami afgańskimi. Jest to bardzo stara rasa psów, o pierwszych przedstawicielach tej rasy SA wzmianki sprzed 2 tysięcy lat. Pierwotnie charty afgańskie były używane do polowań: na wilki, lisy czy gazele. Oryginalna nazwa tych psów brzmi tazi. Co ciekawe, Afgańczycy tak wysoko cenili te psy, traktując je jako cos wyjątkowego, że nie zezwalali na wywóz ich z kraju przez całe wieki. Dopiero stosunkowo niedawno, przed kilkudziesięcioma laty rasa ta trafiła do hodowli w USA i Europie. Psy tej rasy osiągają wzrost do 70 cm, natomiast wagę do 25 kg. Praktycznie mogą posiadać bardzo różne kolory – nie ma w tym względzie ograniczeń.. Bywają nawet pojedyncze egzemplarze całkowicie białe. Charty afgańskie maja długa sierść. Sierść domu te psy są bardzo ciche, nie sprawiają kłopotów właścicielom. Natomiast na wolnym powietrzu są żywiołowe, lubią się bawić, szybko biegać. Dosyć są trudne do tresury, maja w sobie dużo instynktów pierwotnych. Obecnie raczej nie są wykorzystywane w myślistwie, za to często występują na różnych wystawach psów rasowych na całym świecie. Wymagają dużo ruchowych zabaw, są wtedy łatwiejsze w tresurze. Ich szata, dzięki dużej długości, wymaga starannej pielęgnacji.

Labrador to rasa psa, który coraz powszechniej występuje w naszym kraju. Najczęściej inicjatywa w chęci posiadania tego psa wykazują się dzieci. Ulegając ich prośbom, rodzice lub opiekunowie sprawiają prezent w postaci jasnego czy czarnego labradora. W większości chyba przypadków powstaje w ten sposób związek nierozerwalny – pies staje się bardzo szybko członkiem naszej rodziny. Jest nieodłącznym towarzyszem zabaw dziecięcy, zabieramy psa na wspólne spacery, wypady na działkę. Niestety niektórych domach nabycie psa traktowane jest na równi z kupnem nowej zabawki. Bywa, ze po krótkim czasie dziecko nudzi się psem i chce coś nowego, inne zwierzątko lub np. nowa grę komputerowa. Powstaje wtedy problem, zwłaszcza w sytuacji, gdy rodzice dziecka nie za bardzo lubią zwierzęta i traktowały zakupionego psa bardzo przedmiotowo. I cóż wtedy?? Los zwierzęcia może okazać się nie do pozazdroszczenia. Niektóre psy – które mają trochę szczęścia – lądują w schroniskach dla zwierząt, jest jednak minimalna szansa, ze znajda jeszcze inny dom. Inne zwierzęta SA po prostu porzucane w lasach, na terenach wiejskich czy tez po prostu pozostawione w polu. Jest to strasznie przeżycie dla psa – wyobraźmy sobie, że wywozimy do lasu własne dziecko i pozostawiamy swojemu losowi. Dlatego zanim przygarniemy zwierze do domu – zróbmy to w sposób odpowiedzialny.

Są trzy główne umaszczenia psów rasy labrador: czarne, jasne oraz występujące najrzadziej lekko czekoladowe. Wszystkie mają charakterystyczna sierść, jest ona niezwykle gęsta, krótka, miękka w dotyku, nie przepuszcza wilgoci. Budowa charakteryzuje się szeroką, mocno rozbudowana klatka piersiową, ze znakomicie wysklepionymi zebrami. Mają szerokie i mocne lędźwie. Kończyny przednie są zdecydowanie bardziej masywne i mocniejsze od tylnych. Szyja jest mocno osadzona, z reguły gładka. Łapy maja dobrze wykształcone opuszki palców, są zwarte. Labradory mają charakterystyczne dla swojej rasy ogony: u nasady niezwykle grube, zwężające się ku końcowi. Ogon bez pióra, pokryty gęstym włosem. Labrador sprawia wrażenie psa silnego, o mocnej budowie. Już sam wygląd wskazuje, że są to psy aktywne (duża masa mięśniowa wymaga codziennej porcji ruchu, służy tez zdrowiu psychicznemu psa). Z uwagi na bardzo duża zdolność labradorów do szybkiego uczenia się i dużą otwartość stosunku do ludzi i innych psów, psy tej rasy wykorzystywane są jako: ratownicze, terapeutyczne, policyjne (maja znakomity węch), pracuję w straży pożarnej i służbach celnych. Są też niezastąpione w domu, przy dzieciach – znakomicie służy to dobremu rozwojowi naszych pociech.

W pierwszych latach XIX wieku do Anglii zostały przewiezione z terenu Nowej Finlandii (Ameryka Północna) psy, znane wtedy jako „psy św. Jana”. W wyniku licznych krzyżówek, głownie z psami różnych ras myśliwskich, powstały obecne labradory, jako typowe zwierzęta aportujące i służące do polowań. W drugiej połowie XIX wieku labradory stały się popularne w Anglii oraz we Francji jako psy już nie tylko typowo myśliwskie, ale jako psy towarzyszące ludziom w codziennym życiu. Poprzez dalsze krzyżówki zostały ukształtowane charakter i osobowość labradorów. Pod koniec XIX wieku rasa została wydzielona i otrzymała wspólna nazwę Labrador Retriever. Organizacja Unitek Kennel Club uznała oficjalnie tą rasę w roku 1947. W naszym kraju pierwsze labradory zjawiły się dopiero w roku 1985. Współcześnie labradory występują w polskich domach bardzo licznie. Są cenione za wiele zalet, takich jak: przywiązanie się do swoich opiekunów (niezwykła wierność swojemu panu), wytrzymałość, aktywność, wieczna chęć do zabawy (również zabawy z innymi psami), nie okazywanie wrogości ani też agresji, wielka chęć do zabawy z dziećmi, duży instynkt opiekuńczy. Labradory ponadto cieszą się dość dobrym zdrowiem. Dodając do tego jeszcze ich sympatyczny wygląd – mamy psa idealnego.

American Staffordshire Terier to pies nieprzeciętny, wyróżniający się obok niezwykłej siły – dużym hartem ducha. Wyhodowany został poprzez krzyżowanie dawnych terierów z buldogami. Psy tej rasy zostały wyhodowane w Stanach Zjednoczonych w XIX wieku. U podstaw powstania psa tej rasy było zapotrzebowanie wśród kolonistów amerykańskich na psa niezwykle silnego, wszechstronnego, nie obawiającego się wystawienia na różnorodne zagrożenia. Do zadań tych psów należała ochrona farm, domów, stad. Pomagały zaganiać bydło i broniły je przed dzikimi zwierzętami. Zwierzętami hodowli preferowano wtedy duże egzemplarze, jako bardziej pożyteczne do walki z dzikimi zwierzętami. Dlatego tez psy tej rasy były coraz większe. Z czasem zaczęto hodować psy tej rasy, ukierunkowując się na walki psów. Wtedy powstała popularna nazwa tych psów, trwający w popularnym obiegu do dziś: pit bull (nazwę zaczerpnięto od nazwy areny, gdzie odbywały się walki). W okresie miedzy wojennym nastąpił znaczny wzrost zainteresowania tym gatunkiem psa w USA. Wprowadzano coraz bardziej ulepszone wersje zwierzęcia, w zależności od tendencji i zapotrzebowania rynku. Podczas I Wojny Światowej psy tej rasy były szeroko wykorzystywane w armii amerykańskiej, znane są liczne przypadki ratowania życia żołnierzy przez psy.

Nie ulega wątpliwości, że więź jaka na przestrzeni lat wytwarza się między psem, a jego właścicielem jest czymś niesamowitym i cudownym. Przychodzi jednak taki moment w życiu psa, w którym nie jest on już w stanie samodzielnie chodzić, jeść czy męczy się z powodu długiej i ciężkiej choroby. Stajemy wtedy przed bardzo trudną decyzją dotyczącą pozwolenia na odejście naszemu najwierniejszemu przyjacielowi. To niewątpliwie trudny moment, ale nigdy nie powinniśmy skazywać psa na męczarnię z powodu własnego egoizmu. Oczywiście, naszym obowiązkiem jest dołożenie wszelkich starań, by pomóc czworonogowi i wyciągnąć go z każdych opresji. To nie zagwarantuje mu jednak wiecznego życia i przyjdzie moment, w którym będziemy musieli się pożegnać. Dla dobra jego samego i z szacunku oraz wdzięczności za wszystkie spędzone razem chwile powinniśmy umieć wyczuć właściwy moment na to, by zabrać psa w ostatnią wspólną podróż. Jeżeli decydujemy się na uśpienie czworonoga zapewnijmy mu także w tym momencie miłość i bliskość najważniejszych osób. Niech odchodzi w atmosferze ciepła i miłości, bo to ostatnie, co możemy dla niego zrobić.